Η Πόλη που Δεν Κοιμάται — Αλλά Ξεχνάει

Η Ξάνθη είναι μια πόλη που μπορείς να τη διαβάσεις σαν βιβλίο. Κάθε γειτονιά είναι κεφάλαιο, κάθε παλιό αρχοντικό μια παράγραφος που άρχισε κάποιος άλλος και δεν πρόλαβε να τελειώσει.

Αλλά τα βιβλία χρειάζονται αναγνώστες.

Τα τελευταία χρόνια, κάτι αλλάζει στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον δημόσιο χώρο. Οι πλατείες αδειάζουν νωρίτερα. Τα καφενεία που ήταν κέντρα συζήτησης γίνονται φωτογενή σκηνικά για stories. Η ίδια η πόλη υπάρχει ολοένα και περισσότερο ως εικόνα, λιγότερο ως τόπος.

Δεν είναι αποκλειστικό φαινόμενο της Ξάνθης. Είναι παντού. Αλλά εδώ, σε μια πόλη που έχει τόσα στρώματα ιστορίας κάτω από τα πόδια της, το κόστος της망λησμονιάς φαίνεται πιο οξύ.

Ο δημόσιος χώρος δεν είναι διάκοσμος. Είναι ο τόπος όπου αποφασίζουμε ποιοι είμαστε μαζί. Κι αν αυτός ο τόπος χάνει το νόημά του, χάνουμε κι εμείς κάτι που δεν έχει backup.