Νέστος: Ο Ποταμός που Θυμάται τι Ήταν Δάσος

Υπάρχει μια ώρα το πρωί, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, που το δέλτα του Νέστου γίνεται κάτι άλλο. Η ομίχλη κάθεται χαμηλά στα καλάμια, τα πουλιά δεν έχουν αρχίσει ακόμα, και ο ποταμός κυλάει αθόρυβα προς τη θάλασσα σαν να κάνει κάτι που έκανε πάντα και θα κάνει για πάντα.

Δεν θα κάνει για πάντα.

Ο Νέστος ποταμός και το δέλτα του αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους υγροτόπους της χώρας. Εντάσσεται στο δίκτυο Natura 2000, φιλοξενεί πάνω από 300 είδη πουλιών, είναι ο τελευταίος σταθμός μεταναστευτικών πτηνών πριν την Αφρική. Αυτά τα ξέρουμε. Τα λέμε σε παιδιά στα σχολεία.

Αυτό που δεν λέμε αρκετά είναι ότι τα τελευταία χρόνια η στάθμη του νερού πέφτει, ότι τα φράγματα στο ανάντι τμήμα του ποταμού αλλάζουν τον ρυθμό του, ότι η γεωργική χρήση γης στα παρακείμενα εδάφη απειλεί τα υπόγεια ύδατα που τροφοδοτούν τον υγρότοπο.

Η φύση δεν χρειάζεται υπεράσπιση από συναισθηματισμό. Χρειάζεται συγκεκριμένες αποφάσεις, πολιτική βούληση, και ανθρώπους που ξέρουν τι χάνεται όταν χάνεται ένα οικοσύστημα.

Ο Νέστος θυμάται τι ήταν δάσος. Εμείς χρειάζεται να θυμόμαστε τι είναι ευθύνη.