Φέτος το Μάρτη, στις εικοσιδυό, μετά από χρόνια ξανανταμώσαμε με τον Πασχάλη Μπόσκο στα Κομνηνά της Ξάνθης.
Μετά τη λειτουργία πιάσαμε κουβέντα στον κήπο του μοναστηριού και γύρω μας πετούσαν χελιδόνια.
Του λέω: “την πρώτη φορά που ανταμώσαμε μου είχες πει μια πολύ ωραία ατάκα για τη ζωή”, αλλά την ξέχασα.
Μου την θύμισε: “Έχασα το φως μου και μπόρεσα να δω την αλήθεια της ζωής”.
Μετά μου απήγγειλε τους στίχους του τραγουδιού, που είναι η ίδια του η ζωή.
Τον ρώτησα: “μου δίνεις το ελεύθερο να τους μελοποιήσω, αν μου έρθει η έμπνευση;”
Του άρεσε η ιδέα. Το χάρηκε.
Αφουγκράστηκα την ευαισθησία της ψυχής του…
Άρχισα να το ψελλίζω τραγουδιστά.
Ο Αντώνης, ο Δημήτρης, ο Σωτήρης το νιώσανε…
Καλή ακρόαση
Γιώργος Φραντζολάς
Ο Πασχάλης έζησε και ζει μια ζωή που δημιουργεί καθημερινά. Τα λόγια που ακούγονται στο τραγούδι, είναι γραμμένα στην ψυχή του από όλα όσα έκανε και κάνει για τη ζωή.
Και ήρθε ο Γιώργος σαν καθρέφτης να μελοποιήσει και ο Πασχάλης να μπορέσει να δει σε έναν καθρέφτη.
Ο Αντώνης, ο Δημήτρης και ο Σωτήρης σαν μια μεγάλη αγκαλιά δείχνουν πως όταν είμαστε μαζί όλα τα πράγματα είναι αληθινά. – Ιταλός
Και ήρθε ο Γιώργος σαν καθρέφτης να μελοποιήσει και ο Πασχάλης να μπορέσει να δει σε έναν καθρέφτη.
Ο Αντώνης, ο Δημήτρης και ο Σωτήρης σαν μια μεγάλη αγκαλιά δείχνουν πως όταν είμαστε μαζί όλα τα πράγματα είναι αληθινά. – Ιταλός
