Η Ξάνθη των «Αόρατων» — Προσβασιμότητα που Δεν Υπάρχει
Ο Στέλιος Παπαδόπουλος χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο εδώ και έντεκα χρόνια. Μένει στο κέντρο της Ξάνθης, σε απόσταση 200 μέτρων από την κεντρική πλατεία. Για να φτάσει εκεί με ασφάλεια, κάνει παρακαμπτήριο 800 μέτρων — γιατί η άμεση διαδρομή έχει τρία σκαλοπάτια, δύο ανάβαθμα και ένα πεζοδρόμιο που τελειώνει ξαφνικά.
«Δεν είναι κακία», λέει. «Είναι αδιαφορία. Και η αδιαφορία πονάει πιο πολύ».
Η Ελλάδα έχει νομοθεσία για την προσβασιμότητα. Έχει και υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία. Αυτά στα χαρτιά. Στα πεζοδρόμια της Ξάνθης — και των περισσότερων ελληνικών πόλεων — η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Δεν μιλάμε μόνο για αναπηρικά αμαξίδια. Μιλάμε για γονείς με καρότσια, για ηλικιωμένους με μπαστούνι, για ανθρώπους με προσωρινό τραυματισμό. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, σε κάποια στιγμή της ζωής του, χρειάζεται προσβάσιμο δημόσιο χώρο.
Η πρόσβαση δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα. Και μια πόλη που δεν το σέβεται δεν είναι απλώς αναποτελεσματική — είναι άδικη.
Tyflos Radio
Πολιτισμός, μουσική και ζωή από την Ξάνθη
